ذهنش آنقدر درگیر بود که اعداد در مغزش نمی ماند .چند روز بود که جمله ی عادل یک لحظه هم دست از سرش بر نمیداشت .حسی مثل ترس تمام مدت همراهش بود، جمله ی عادل میتوانست نوید روزهای بد و بدتر را بدهد و این می ترساندش ..اینکه بینشان بیش از این شکرآب شود و فرصت جبران برای هیچکدامشان نماند می ترساندش!متر

آرام توی پیادهرو قدم برمیداشت. هر چه بیشتر به مقصدش نزدیک میشد، حسی ترکیب شده از خشم و عصیان و حیرانی، بیشتر درون جانش قُل میزد. طپش قلبش نامیزانتر میشد و صدای نالههای مادرش توی گوشش بلندتر.از دیروز که آزاد شده بود، زن بیچاره مثل پروانه دورش میگشت. چشمانِ درشتِ شبرنگش را پردهای اشک پوشان